Είναι δύο σύγχρονες μητροπόλεις, από τους πιο αγαπητούς τουριστικούς προορισμούς διεθνώς και έχουν αριστερούς δημάρχους. Ο ένας μόλις επανεξελέγη, ο άλλος θα διεκδικήσει την τρίτη θητεία σε έναν μήνα.
Οι δύο πόλεις έχουν πολλά κοινά, αλλά μια βασική διαφορά: το Λονδίνο ανοίγει πλέον τις αγκάλες του σε ό,τι διαφορετικό υπάρχει στον κόσμο, ενώ το Παρίσι παραμένει αθεράπευτα Γαλλικό.
Όταν πριν από έναν χρόνο ο Νικολά Σαρκοζί διεκδικούσε την προεδρία της Γαλλίας, πραγματοποίησε μια ασυνήθιστη, για προεκλογική περίοδο, κίνηση: επισκέφθηκε το Λονδίνο. Μιλώντας σε μια ψαραγορά, μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό Γάλλων που ζουν στη Βρετανική πρωτεύουσα, αποκάλεσε το Λονδίνο “μια από τις μεγαλύτερες Γαλλικές πόλεις, διότι έχει τη ζωντάνια που τόσο χρειάζεται το Παρίσι”.
Οι δύο πρωτεύουσες ποτέ δεν είχαν τόσο ισχυρούς δεσμούς όσο σήμερα. Από τον περασμένο Νοέμβριο τις ενώνει ένα τρένο υψηλής ταχύτητας που καλύπτει την απόσταση μεταξύ των πόλεων σε δύο ώρες και ένα τέταρτο. Περίπου 200.000 Γάλλοι ζουν στο Λονδίνο, όμως οι Βρετανοί που κατοικούν στο Παρίσι δεν ξεπερνούν τις 22.000.
Οι δύο πρωτεύουσες αγωνίστηκαν σκληρά για να φιλοξενήσουν τους Ολυμπιακούς του 2012. Το Λονδίνο, προς μεγάλη λύπη των Παριζιάνων, κέρδισε.
Και οι δύο πρωτεύουσες έχουν αριστερούς δημάρχους. Ο Μπερτράν Ντελανοέ επανεξελέγη θριαμβευτικά δήμαρχος στο Παρίσι την περασμένη εβδομάδα, πετυχαίνοντας το καλύτερο ποσοστό όλων των εποχών: 57,7%. Ο δήμαρχος του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστοουν ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος για τρίτη θητεία στις δημοτικές εκλογές που θα διεξαχθούν την 1η Μαΐου και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις αναμένεται να νικήσει σχετικά εύκολα τους αντιπάλους του.
Βέβαια, οι δουλειές των δύο ανδρών δεν είναι ακριβώς ίδιες. Ο δήμαρχος του Παρισιού είναι υπεύθυνος για 2,3 εκατομμύρια κατοίκους, καθώς δεν έχει δικαιοδοσία στα προάστια και για έναν προϋπολογισμό 7,6 δισ. ευρώ, ενώ ο Λονδρέζος συνάδελφός του έχει την ευθύνη 7,4 εκατομμύρια ανθρώπων και προϋπολογισμό 14 δισ. ευρώ. Όμως και οι δύο δίνουν παρόμοιες υποσχέσεις: να ρίξουν τις τιμές των ενοικίων, να περιορίσουν τις εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, να αποτρέψουν τη χρήση των αυτοκινήτων, να δημιουργήσουν πιο πολύ πράσινο. Και να προβάλει ο καθένας την εικόνα της πόλης του στο εξωτερικό.
Αυτή τη περίοδο στο Λονδίνο επικρατεί οικοδομικός οργασμός. Οι κατασκευαστικοί γερανοί βρίσκονται παντού στην πόλη που ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς το 2012. Στο Παρίσι δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο, διότι οι Γάλλοι προτιμούν να αναπαλαιώνουν και όχι να χτίζουν από την αρχή.
Βέβαια, έχει και το Παρίσι τις επιτυχίες του: δεν είναι μόνο η πρωτεύουσα της υψηλής ραπτικής, αλλά και η πόλη όσων εκτιμούν το καλό φαγητό. Το Λονδίνο τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια πόλη που δεν φοβάται τις αλλαγές, ακόμα και τις έντονες.
“Έχουμε βελτιωθεί ως πόλη”, λέει ο Τόνι Τράβερς, καθηγητής στο London School of Εconomics, “όχι επειδή βελτιώσαμε τις μεταφορές ή τα άλλα ζητήματα, αλλά επειδή ανοίξαμε τα σύνορά μας”. Κι αυτό το παρατηρείς παντού: το Λονδίνο είναι μια διεθνής μητρόπολη, ενώ το Παρίσι έχει επιλέξει να παραμείνει αθεράπευτα… Γαλλικό.
Οι μετανάστες κατευθύνονται στη Βρετανία. Oι δύο πόλεις ακολουθούν αντίθετη κατεύθυνση όσον αφορά τον πληθυσμό τους: οι κάτοικοι του Λονδίνου αναμένεται να αυξηθούν κατά 17% έως το 2026 (κυρίως λόγω των μεταναστών), ενώ ο πληθυσμός του Παρισιού υπολογίζεται ότι θα μειωθεί κατά 3%. Από το 1997 περίπου 700.000 ξένοι έκαναν σπίτι τους το Λονδίνο, ανεβάζοντας το ποσοστό των μεταναστών στην πόλη στο 30%. Χωρίς να υπολογίσει κανείς τους παράνομους μετανάστες, το Παρίσι έχει λιγότερους ξένους (περίπου 14% των κατοίκων).
Πιο σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι οι πιο μορφωμένοι αλλοδαποί, είτε προέρχονται από την Ινδία είτε από την Πολωνία, επιλέγουν να κατευθυνθούν στο Λονδίνο: το 35% όσων φθάνουν στη Βρετανική πρωτεύουσα διαθέτουν πανεπιστημιακό πτυχίο, έναντι ποσοστού 14% που πηγαίνει στο Παρίσι. Αυτή η πολυπολιτισμικότητα μόνο καλό κάνει στο Λονδίνο, μια και του προσδίδει και άλλα κοσμοπολίτικα στοιχεία. “Οι δημιουργοί τύποι - λέει ο καθηγητής του LSΕ Τόνι Τράβερς - δεν επιθυμούν την αστική ομογενοποίηση. Θέλουν προκλήσεις και χώρο για να αναπτύξουν τα ταλέντα τους”.